Հունվարի 29-ի մամուլի ասուլիսի ընթացքում ես նկատել եմ, որ Հայաստանում ընտրություններին ընդառաջ ստեղծվել է յուրահատուկ իրավիճակ։ Այս իրավիճակի առանձնահատկությունն այն է, որ քաղաքական դաշտում բարձրացվում են այնպիսի հարցեր, ինչպիսիք են «Արարատը թե՞ Արագածը», մինչդեռ բացակայում են ազգային ինքնության և Հայոց եկեղեցու միասնության պաշտպանության հարցերը։
Այս փաստը, ըստ իս, ընդդիմության համար լուրջ քաղաքական դաշտ է ստեղծում՝ համագործակցելու, իրենց թեզերը համաձայնեցնելու և լրատվամիջոցների հետ աշխատելու համար։ Ես կարծում եմ, որ այս համագործակցությունը կարող է հանգեցնել խոշոր ընդդիմադիր դաշինքի ձևավորման, քանի որ հիմնարար հարցերի վերաբերյալ տարբեր ընդդիմադիր ուժերի մոտեցումները, փաստորեն, նույնական են։
Նախկինում, որպես ընտրական գործընթացների բազմաթիվ մասնակից, ես նկատել եմ, որ ընդդիմադիր ուժերի միջև տարաձայնություններ հաճախ կապված էին առանձին քաղաքական անձանց կամ կուսակցությունների՝ մի փոքր ավելի լիբերալ կամ մի փոքր ավելի սոցիալիստական ուղղվածություն ունենալու հետ։ Սակայն այսօրվա իրավիճակը այլ է։ Ես չեմ հիշում, որ երբևէ ընտրական գործընթացներում քաղաքական գործիչներ կամ կուսակցություններ բարձրացրած լինեին Հայոց եկեղեցու պաշտպանության և միասնականության հարցը, կամ հայ ժողովրդի ազգային ինքնության հարցը։
Այս ամենը՝ միասին վերցրած, ստեղծում է այսօրվա յուրահատուկ իրավիճակը, որը հնարավորություն է տալիս ընդդիմադիր ուժերի ներկայացուցիչներին տեղափոխել իրենց քաղաքական գործունեությունը կառուցողական համագործակցության դաշտ։ Այս իրավիճակը, ըստ իս, ունի իր բարդությունները։ Մի կողմից, այն կարող է մասամբ աշխատել իշխող իշխանության օգտին, մյուս կողմից՝ ընդդիմությանը։ Ի վերջո, ինչ արդյունքներ կունենա այս ամենը, կախված է ընտրողների կողմից կայացվող որոշումներից։
